از تمام بازیهای دنیا قایم باشکاش به ما رسید؛ من چشم گذاشتم، تو رفتی...

کنکور قریب است و نفس ها شده محبوس نه منطق و مشّا که ریاضی شده کابوس والله ندیدم سخنی حق تر از این شعر: «ما شاعرکان را چه به سینوس و کسینوس؟» + بداهه سُرایی + مصرع آخِر از ابوالفضل عصمت پرست

کویر گونهام سرسبز شد از اشکِ چشمانم کمی با من مدارا کن، پریشانم، پریشانم [تکبیت]

اتفاق شیرینی است: تو وقتی می افتد در آغوشم دیما

ساقیا آمدن عید مبارک بادت :)

حرف های ما هنوز ناتمام تا نگاه می کنی لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود ای دریغ و حسرت همیشگی ناگهان چقدر زود دیر می شود ق.امین پور